
Νεμέα θα πει αμπέλι. Ή μάλλον αμπέλια, στον πληθυντικό, και μάλιστα στον πιο υπερθετικό βαθμό που η άδεια η ποιητική σ’ αφήνει να φανταστείς. Ατελείωτοι αμπελώνες, σε κάθε σπιθαμή
όπου υπάρχει καλλιεργήσιμη έκταση· και όπου δεν υπήρχε, πάλι έβαλε ο άνθρωπος ένα χεράκι κι ο Δίας άλλο ένα και στρώθηκαν κι εκεί αμπέλια. Περίπου τριάντα χιλιάδες στρέμματα απλώνονται σ’ όλο τον κάμπο της Νεμέας σήμερα, η μεγαλύτερη αμπελουργική ζώνη της Ελλάδας, γενέθλια γη του περίφημου αγιωργίτικου. Μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
| Ο μεγαλοπρεπής ναός του Δία στην Αρχαία Νεμέα |
Εν αρχή λοιπόν ήταν το Φλιάσιο πεδίο, ο πρώτος αμπελώνας που στήθηκε όταν οι κάτοικοι ανακάλυψαν το μυστικό. Και ποιο ήταν το μυστικό; Πως ο κάμπος εδώ έδινε μια εντελώς ξεχωριστή ποικιλία αμπέλου, με κυανομέλανες ράγες που έδιναν ένα ιδιαίτερο βαθυκόκκινο κρασί, μαλακό και γλυκόπιοτο. Οι πρώτοι λοιπόν που το ανακάλυψαν το είπαν «φλιάσιο οίνο», από την ομώνυμη περιοχή, μα καθώς μιλάμε για εποχές θεών και ηρώων, άρχισε να γίνεται γνωστό ως «το αίμα του Ηρακλή». Ο ημίθεος, βλέπεις, είχε ιδιαίτερο παρελθόν στην περιοχή, μια και από εδώ ξεκίνησε τους άθλους του σκοτώνοντας το περιβόητο λιοντάρι της Νεμέας· δική του ήταν η λεοντή που φορούσε έκτοτε ο ήρωας. Σήμερα υπάρχει μάλιστα και η λεγόμενη διαδρομή «Στα βήματα του Ηρακλή», που ξεκινά από τον κάποτε μεγαλειώδη ναό του, λίγο έξω από το χωριό Κλεωνές και καταλήγει μέσα στην κοιλάδα της Αρχαίας Νεμέας.
| Μια μόνο άποψη αμπελώνων· στο βάθος δεξιά, ο Ακροκόρινθος |
| Οπου κι αν σταθείς στην αρχαία Νεμέα, ο ναός του Διός δεσπόζει |
Απέναντι από την είσοδο του αρχαιολογικού χώρου βρίσκεται το Μουσείο της Νεμέας. Οπως θα διαβάσεις και στην πύλη, το μουσείο είναι δωρεά του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνια, που πραγματοποίησε και τις σχετικές ανασκαφές. Στις προθήκες του θα δεις ευρήματα της ευρύτερης περιοχής, εικόνες από περιηγητές του 18ου και του 20ού αι., καθώς και τον περίφημο «θησαυρό των Αηδονιών». Μα γι’ αυτόν θα μιλήσουμε και αργότερα...
| Το Αγιωργίτικο, το κορυφαίο κρασί της Νεμέας |
Κείμενο: Γιάννης Μαντάς
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Σαρρής
thetravelbook.gr
Σχόλια