Φόβος; Ναι, είναι ο φόβος, ο θάνατος η απώλεια ως αντίβαρο σ’ ένα ατελείωτο δόσιμο, η ταύτιση, ως αντίβαρο στο ασαφές, στο πρόσκαιρο, στα ανοικτά μάτια που αντικρίζουν ένα πρωινό βλέμμα, στο χέρι που κινείται... με κατεύθυνση το πρόσωπο για να σκουπίσει ένα δάκρυ που δραπέτευσε από τα βάθη της ψυχής και το γέλιο που αβίαστα ξεχύνετε στα πέρατα ενός σύμπαντος που αρνείται να συμπράξει στην αμηχανία του απόλυτου της σιωπής.
Είναι και οι απέραντοι δρόμοι, τα παιδιά που παίζουν στις γειτονιές των αγγέλων με τα καταγάλανα μάτια, τα σκισμένα απ’ το παιχνίδι παπούτσια και το δυσκολεμένο χρόνο που τσακίζει περίτεχνα τα περιστέρια απ’ τη θολή γραμμή των κατεχόντων την ρομφαία, καθώς η βροχή αρχίζει να γίνεται ένα με τις χωμάτινες αυλές, δημιουργώντας τις γόνιμες προϋποθέσεις για τα γιασεμιά, τα τριαντάφυλλα, τα γαρύφαλλα ενός κόσμου που θα ‘ρθει, ενός κόσμου που θα ήθελες να κρατήσεις για λίγο ακόμη αμόλυντο, λευκό σαν φως μέσα στα χέρια σου όπως κρατάς σφικτά ένα παιδί που ξαναγύρισε, ένα δάκρυ που έφυγε αθέλητα, ένα κάποιο βράδυ μοναξιάς, ένα γιατί, που δε το τίμησαν με ένα διότι.
Είναι το ημίφως που ξεχύνεται στη κάμαρα με τα μυστικά, τα όμορφα πρόσωπα των θαυματοποιών σκιών απ’ τις μικρές φλόγες της θερμάστρας και τα όνειρα που ανυπάκουα μεσ’ τη σιωπή της νύχτας ανάμεσα σε λυγμούς, σε κύκλωπες ανδριάντες κοροϊδευτικά αποστασιοποιούνται ρωτώντας σε γιατί;
Γιατί εσύ, γιατί αυτοί, γιατί οι άλλοι, γιατί τόσα γιατί σε μια ζωή που μας οφείλετε η αγάπη, σε μια ζωή που μας οφείλετε, ο χρόνος, ο λόγος, η γνώση, το δίκαιο, η ελπίδα, το απέραντο γαλάζιο, το απέραντο θα ήθελα να ήσουν εδώ και να με βλέπεις, να με αισθάνεσαι, να με κατανοείς καθώς θα ανατρέπουμε της πόλης το θάνατο, τη λύπη και το φόβο, να ήσουν εδώ και να με βλέπεις καθώς θα νικάμε το στρατό των βαρβάρων που έξω από τα τείχη ασχημονεί, απειλεί, καταστρέφει, ισοπεδώνει, προετοιμάζοντας την κάθοδο στον Άδη, αυτών που ακόμη αρνούνται την υποταγή, την υπογραφή των χειρογράφων του έκπτωτου αγγέλου, να ήσουν εδώ και να με βλέπεις να νικάμε όλα εκείνα που έστω και πρόσκαιρα μας έκαναν να νιώσουμε ηττημένοι, ταπεινωμένοι, σε μια χώρα άλαλων ηγετών, σε μια χώρα που έμαθε να υποστέλλει, να αναστέλλει, να καταστέλλει την ψυχή ημών των ολίγων «αφελών» που ακόμη και τώρα ξέρει να διακρίνει το φως απ’ το σκοτάδι, το φως απ’ τα κελιά αυτών, που η ζωή τους ήταν φως εκ του φωτός των αυτόφωτων.
Αριστοτέλης Γ. Καλλής
Πρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας
Σχόλια