l
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - ΤΑ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ (1972)
Οι άγγελοι τραγουδάνε. Και οι ερωτευμένοι επίσης.
Πίσω από κάθε ανάταση, από κάθε μεράκι, μια κιθάρα περιμένει έτοιμη να πάρει τα λόγια
και να τα ταξιδέψει από χείλη σε χείλη.
Δεν είναι λίγο αυτό.
Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βαστάει στη ζωή.
Γι΄ αυτό, κοντά στα ποιήματά μου, δοκίμασα να γράψω και μερικά τραγούδια,
χωρίς να τα υποτιμώ καθόλου.
Έτσι ή αλλιώς, μιλά κανείς για τα ίδια πράγματα που αγαπά, και από κει και πέρα
το λόγο έχουν αυτοί που θα τ' ακούσουν. Λένε πως το είδος έχει ορισμένους κανόνες.
Δεν τους ξέρω και, πάντως, δεν ενδιαφέρθηκα ή δεν μπόρεσα να τους ακολουθήσω.
Δουλεύει ο καθένας όπως νοιώθει.
Και η θάλασσα είναι απέραντη, τα πουλιά μυριάδες, οι ψυχές όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λόγια, όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν.
ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ
(Μουσική - Δημήτρης Παπαδημητρίου)
Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα
Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
*******
Right here, halfway along
it's time for me to say
it's other things I've loved
and longed to go another way.
Among the true, among deceit
I must say and admit
as if I was somebody else
I walked the path of life.
No matter how careful one may be
no matter how hard one may try
it will always be too late
cause there is no second life.
**** "στου δρόμου τα μισά" αλλάζω πορεία και επιδιώκω να ζω με περισσότερη αισιοδοξία. "Δεύτερη ζωή δεν έχει" και θέλω να κοιτάζω με χαμόγελο αυτήν την "πρώτη" και μοναδική... κι όσο η ζωή με "καταδιώκει" τόσο θα γίνομαι "μικρό παιδί που παίζει κυνηγητό στη γειτονιά της"
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ - ΤΑ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ (1972)
Οι άγγελοι τραγουδάνε. Και οι ερωτευμένοι επίσης.
Πίσω από κάθε ανάταση, από κάθε μεράκι, μια κιθάρα περιμένει έτοιμη να πάρει τα λόγια
και να τα ταξιδέψει από χείλη σε χείλη.
Δεν είναι λίγο αυτό.
Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βαστάει στη ζωή.
Γι΄ αυτό, κοντά στα ποιήματά μου, δοκίμασα να γράψω και μερικά τραγούδια,
χωρίς να τα υποτιμώ καθόλου.
Έτσι ή αλλιώς, μιλά κανείς για τα ίδια πράγματα που αγαπά, και από κει και πέρα
το λόγο έχουν αυτοί που θα τ' ακούσουν. Λένε πως το είδος έχει ορισμένους κανόνες.
Δεν τους ξέρω και, πάντως, δεν ενδιαφέρθηκα ή δεν μπόρεσα να τους ακολουθήσω.
Δουλεύει ο καθένας όπως νοιώθει.
Και η θάλασσα είναι απέραντη, τα πουλιά μυριάδες, οι ψυχές όσες και οι συνδυασμοί που μπορούν να γεννήσουν οι ήχοι και τα λόγια, όταν ο έρωτας και το όνειρο συμβασιλεύουν.
ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ
(Μουσική - Δημήτρης Παπαδημητρίου)
Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα
Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
*******
Right here, halfway along
it's time for me to say
it's other things I've loved
and longed to go another way.
Among the true, among deceit
I must say and admit
as if I was somebody else
I walked the path of life.
No matter how careful one may be
no matter how hard one may try
it will always be too late
cause there is no second life.
**** "στου δρόμου τα μισά" αλλάζω πορεία και επιδιώκω να ζω με περισσότερη αισιοδοξία. "Δεύτερη ζωή δεν έχει" και θέλω να κοιτάζω με χαμόγελο αυτήν την "πρώτη" και μοναδική... κι όσο η ζωή με "καταδιώκει" τόσο θα γίνομαι "μικρό παιδί που παίζει κυνηγητό στη γειτονιά της"
Σχόλια